 |
 |
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
 |
 |
|
| Voor de pers |
|
|
|
|
|
|
 |
 |
 |
|
|
|
Mirakels
Theatergroep Het Vervolg, Het Laagland & Het Huis van Bourgondië
presenteren in coproductie met Munttheater Weert:
Mirakels
een theaterdrieluik
Drie voorstellingen op één avond over goddelijke vragen en andere spirituele zaken:
Het Loket - Theatergroep Het Vervolg
Een gehaaste reiziger komt aan het loket ‘inlichtingen’.
De dienstdoende klerk vraagt hem een nummer te trekken en op zijn beurt te wachten.
Hij is echter de enige met het verzoek om informatie.
Het geduld van de reiziger wordt op de proef gesteld.
De reiziger wil vertrektijden weten.
Vertrektijden is de klerk bereid te geven. Had dat maar meteen gevraagd.
De reiziger twijfelt. Hij vraagt advies. Zoekt antwoorden.
Wat kan de klerk voor de reiziger betekenen?
Weet de reiziger zijn bestemming te bereiken?
En hoe past een verkeersongeluk in dit verhaal?
U komt het te weten. Aan Het Loket.
Het Loket is een hemels vraag en antwoord spel in een absurd herkenbaar reizigersdrama.
Regie: Hans Trentelman
Tekst: Jean Tardieu
Spel: Isaäk Hofland, Eva Knibbe, Sjoerd Vrins
Kostuumontwerp: Jorine van Beek
Wonderen – Het Huis van Bourgondië
Voor hen die er in geloven
Uit het nieuws van 21 april 2006: In Colombia is Jezus Christus verschenen in een chocolade vlek.
Een eenzame man
achtervolgd door het onverklaarbare
heeft zijn geloof verloren.
Voor hem geen verschijningen,
of huilende Madonna’s meer
en al helemaal geen Jezus van chocolade.
Wonderen verbeeldt een absurde wereld waarin magie, mens en mirakel samensmelten tot een onvoorstelbare gebeurtenis.
Tekst en regie: Lieke Benders
Spel: Joris Erwich
Muziekontwerp: Wladimir Geels
Hoe licht kun je dansen - Het Laagland
Een pas-de-deux van een jongen en meisje.
Ze draaien om elkaar heen, trekken elkaar aan en stoten elkaar af.
Ze laten elkaar niet los, maar durven ook niet onvoorwaardelijk.
Op zoek naar zichzelf, naar wie ze zijn, waarom ze hier zijn.
Op zoek naar elkaar, naar wat hen verbindt.
En op zoek naar een plan, een reden.
Ze dansen rond Adam en Eva en raken elkaar kwijt.
Even vinden ze elkaar terug bij het verhaal van de liefde van een man voor een vrouw.
Zij wil niet dat hij haar opzoekt. Hij wil niet dat hij haar belt.
Wel mag hij haar wel schrijven. Alleen niet over de liefde…
En dus schrijft hij, zo mooi, zo mooi.
Dan ontmoeten ze elkaar opnieuw in het hier en nu, en zoeken hulp bij een goeroe.
Die zal hen helpen bij het vinden van alle antwoorden.
Hoe licht kun je dansen is een vederlichte voorstelling over grote vragen en een kleine liefde.
Tekst en regie: Bas Zuyderland
Spel: Maarten Smit en Marij Verhaevert
Kostuumontwerp: Jorine van Beek
De Telegraaf 8 november 2007
Theaterdrieluik over Mirakels
door ESTHER KLEUVER
Wie het woord mirakel opzoekt in de Van Dale, vindt omschrijvingen
als 'goddelijk wonder' en 'iets wonderbaarlijks'. Drie theatermakers
(Lieke Benders (1980); Bas Zuyderland (1963); Hans Trentelman (1953)
kregen de opdracht een voorstelling te maken, gebaseerd op dat
specifieke thema. Het resultaat wordt de komende weken in de vorm van
het theaterdrieluik 'Mirakels' in drie Limburgse theaters gepresenteerd.
De jonge theatermaakster Lieke Benders maakte de voorstelling
'Wonderen' bij het Maastrichtse gezelschap Het Huis van Bourgondie.
„Het thema zou eerst 'God en andere spirituele zaken' zijn. Voor mij
als maker geen onwenselijk onderwerp. Ik heb een fascinatie voor
kloosters, waar ik al eerder een voorstelling over maakte, en ben ook
zeer geïnteresseerd in de zoektocht naar de God en het geloof van nu."
Huilende Madonna
In het intuïtieve, beeldende 'Wonderen' speelt een zwijgende Joris
Erwich een goochelaar die zijn levensgeluk heeft verloren, omdat hij
alle trucs van het leven al kent. Hij gelooft niet meer in
verschijningen of huilende Madonna's. Maar of hij daar nu gelukkig
van wordt? Benders baseerde haar voorstelling op beelden, foto's,
zinnen en ervaringen die ze in haar hoofd had. „Ik ben ooit met mijn
opa naar de huilende Madonna van Brunssum geweest.
Er was daar een man die met zijn hand over het
beeld streek en zei: 'voel maar, ze huilt'. Maar ik zag het niet,
terwijl ik het zo graag wel wilde zien. En ik heb ook een stukje van
de Santiago de Compostella gelopen, maar dat is zoveel mooier als je
erin gelooft. Er zijn geen wonderen voor hen die er niet in geloven."
De theatermaakster hoopt dan ook dat de mensen die haar voorstelling
hebben gezien, een stukje magie mee naar huis nemen. „Ik hoop dat ze
de schoonheid van het geloof inzien. Zelf heb ik die magie in het
theater teruggevonden. Natuurlijk is dat een grote truc, maar ik wil
er in blijven geloven. Als er tijdens een voorstelling iets door de lucht
zweeft, zie ik heus dat touwtje wel, maar ik ben gewillig dat touwtje
even te vergeten en gewoon te kijken naar dat mooie plaatje."
Theatermaker Bas Zuyderland maakte bij Het Laagland het stuk 'Hoe
licht kun je dansen?', dat totaal anders is qua sfeer en thematiek.
Hij schreef een tekst waarin een jongen (Maarten Smit) en een meisje
(Marij Verhaevert) steeds weer om elkaar heen draaien, elkaar
aantrekken en weer afstoten. Ze zoeken hulp bij een goeroe. Die zal
hen helpen bij het vinden van alle antwoorden.
Hans Trentelman van theatergroep Het Vervolg gebruikte voor
zijn voorstelling 'Het Loket' een tekst van Jean Tardieu.
Hierin komt een gehaaste reiziger bij het loket 'inlichtingen'.
Hij moet een nummer trekken en op zijn beurt wachten.
Maar er is helemaal niemand. Zijn geduld wordt op de proef gesteld.
Zal de reiziger ooit zijn bestemming bereiken?
De Limburger, 10 november 2007
Verstrooiende eenakters in toneeltrilogie
door Jos Prop
Voor de pers:
persbericht
wordbestand 250 kb