archief

Abigail's Party Tourneevoorstelling
Een spitse komedie van de bekroonde filmregisseur Mike Leigh

Het Vervolg nodigt je uit voor een kennismakingsfeest met de buren. Als ongeziene gast beleef je een avond die gezellig begint, maar al snel gaan alle remmen los...

Beverly en Laurens zijn een hardwerkend, drukbezet echtpaar. De praatgrage Beverly heeft haar nieuwe buren Carla en Ruud uitgenodigd om gezellig een borrel te komen drinken. Ook buurvrouw Suzan is gevraagd, omdat haar dochter Abigail een housefeest geeft. Er zijn hapjes in overvloed, de drank vloeit rijkelijk en de karaokeset met lekkere meezingers staat al klaar. Alhoewel de mensen elkaar nauwelijks kennen, passeren al gauw talrijke onderwerpen de revue: van werk tot bevalling, van huwelijk tot voetbal. En natuurlijk maakt men zich zorgen over het housefeest van Abigail. Vele glazen en smartlappen later raken de buren steeds meer beneveld. Zal het gezellig blijven?

Kort filmpje: fragment uit de voorstelling Abigail's Party
en interview met Mieneke Bakker en Hans van Leipsig

Abigail’s Party (1977) is een spitse komedie van de veel bekroonde film- en televisieregisseur Mike Leigh, onder meer bekend van de films Naked (1993), Secrets & Lies (1996) en Vera Drake (2004). In Groot-Brittannië is Abigail’s Party een absolute klassieker. Voor de televisiebewerking van het toneelstuk op de BBC bleven maar liefst zestien miljoen Britten thuis. Het stuk heeft inmiddels bij onze Britse buren een even grote cultstatus als Mister Bean en Fawlty Towers.

De regie van Abigail’s Party is in handen van Hans Trentelman, artistiek directeur van Het Vervolg. Hij regisseerde eerder onder meer Les Liaisons Dangereuses, Koken met Elvis en Mighty Aphrodite.

tekst: Mike Leigh
regie: Hans Trentelman
spel: Mieneke Bakker, Romijn Conen, Gitta Fleuren, Hans van Leipsig en Nanna Tieman

Uit de krant:

Friesch Dagblad, Wiggele Wouda, 30 oktober 2006

Abigail's Party, subliem werk van Het Vervolg

Lekker zo'n feestje. Leuk ontspannend de buren ontvangen, beetje bijkletsen, een hapje, een borreltje en kennismaken met de jongste aanwinsten van de o, zo nette buurt. Althans zo denken Beverley en Laurens erover in het toneelstuk Abigail's Party door Het Vervolg. Eigenlijk denkt Beverley er alleen zo over, want Laurens heeft het veel te druk met zijn werk als makelaar. Maar ze heeft hem toch zo ver gekregen om samen met Suzan en Ruud en de gescheiden buurvrouw Carla de boel eens flink op stelten te zetten. Alleen je proeft vanaf het begin dat er iets niet echt in orde is. En niet alleen bij Beverley en Laurens, dat is bij de eerste ontmoeting al duidelijk, maar ook bij de overigen. Het feestje wordt als het ware een sociale meltingpot van frustraties met voor Laurens een desastreuze afloop. Maar zover zijn we nog met. Eerst nog volop genieten van de voorafgaande sociale tafereeltjes en de heerlijke spannende ontwikkelingen en hilarische momenten.

Want Abigail's Party is een kostelijk toneelstuk waarin de latente gevoelens van liefde, sexualiteit, minachting en ontevredenheid van alle gasten naar boven dwarrelen en binnen het eigenlijke spel hun eigen rol gaan spelen. Daardoor verveel je je geen moment. De toeschouwer zet daarom vraagtekens bij elke onschuldig lijkende handeling en dat houdt hem scherp aandachtig. En zit er wel een zakker in, dan neemt het karaoken de aandacht over, want Beverley is verzot op meezingers en laat de gasten niet ongemoeid met haar gezang. Sterker nog, ze dwingt hen om mee te doen. Tot grote ergernis van de fijn kunstzinnige Laurens die zichzelf serieuzer neemt dan alle gasten bij elkaar.

Zonder de andere acteurs te kort te doen, steekt Gitta Fleuren als Beverley met kop en schouders boven alles uit. Ze is een zaligheid. Deze actrice vult de rol in met een overgave en een ingehouden 'stout' verlangen, dat je na een paar minuten al besloten hebt om haar bij elk feestje uit te nodigen Als een roofdier schuimt ze met veel drank en social talks de gasten af en bij de enige mannelijke gast zet ze haar tanden in het vlees. Want dat ze niet alleen aandacht te kort komt, siddert al door de zaal vanaf het moment van haar verschijning. Haar gezang via de karaokeset is hartverscheurend en feestelijk tegelijkertijd.

Vermakelijk spel

Theatergroep Het Vervolg laat met dit toneelstuk overtuigend zien dat men van alle markten thuis is. Het Maastrichtse gezelschap heeft zich zo langzamerhand met klassiekers van onder andere Tennessee Williams en het wat 'lichtere' werk als Abigail’s Party van Mike Leigh een stevige plaats toegeëigend binnen de toneelwereld. Elke acteur van Het Vervolg is doordrongen van de wezenlijkheid van het toneelstuk dat men speelt. Die competentie mis je wel eens bij andere gezelschappen.

Het succes dat Abigail's Party kent in Engeland is even groot als het succes dat Het Vervolg met deze Nederlandse editie oogst. Het is een toneelstuk waar alles in zit en waar je als toeschouwers alles

uithaalt door het vermakelijke spel. En wat nu het desastreuze was rondom Laurens? Ga zelf maar kijken en geniet van dit zalige feestje.
Wiggele Wouda

Leeuwarder Courant, 28 oktober 2006, Gooitsen Eenling

Een ieder zingt zijn eigen valse lied

Karaoke. De immer kwekkende verpleegster doet Willeke Alberti. De flirtende flapuit vertolkt ‘Voulez vous coucher avec moi ce soir’. De opgefokte zakenman komt niet verder dan een slap ‘Ik hou van jou, alleen van jou’. De allochtoon is goed voor een stoere Tom Jones. En de introverte jaknikster gaat zich te buiten aan Kate Bush. Maar niemand zingt in ‘Abigail’s party’ van de bekende filmer Mike Leigh zijn lied zoals het hoort. Er wordt vals gezongen of de song wordt eenvoudig door iemand anders afgebroken. Want de personages die zingen, leiden levens met rouwnagels en rafelranden.

Een uit de hand lopend kennismakingsfeest met de buren, een staalkaart van onze huidige maatschappij. Veel drank, veel hapjes, veel leeg geleuter over koetjes en kalfjes. Onder de oppervlakte van clichés en vooroordelen schuilen venijn en agressie die door Koning Alcohol moeiteloos naar buiten worden gebracht. Deze egocentrische mensen hebben allang afgeleerd naar elkaar te luisteren. Zelfs de man met de zeis oogst slechts valse emoties.

Het Vervolg heeft van deze tragikomedie een waar feest gemaakt. Het toenemend ongemak op de party wordt afgewisseld met steeds uitbundiger aangeklede karaoke-momenten.

De naarlingen die dit stuk bevolken worden niet te eendimensionaal neergezet maar krijgen een meerkleurige schets, waardoor ze sympathieker worden. Een mooie tegenstelling vormen Beverly, de vrouw des huizes, en Carla, de gescheiden vriendin. Gitta Fleuren maakt van Beverly een krolse kat die als een tijger door het huis sluipt en uit elke onbenulligheid met haar stevige alt een gevaarlijk moment kan creëren.

De Carla van Mieneke Bakker is zwijgzaam maar haar lichaamstaal verraadt afschuw. En als ze dan een microfoon in handen geduwd krijgt vliegt de ‘Wuthering Heights’ van Kate Bush zo verschrikkelijk uit de bocht dat je het nummer nooit meer normaal kunt horen.

‘Abigail’s party’ is een mooie spiegel voor de hedendaagse westerling. Wat een vervelende mensen zijn wij toch. Maar ook verschrikkelijk komisch, dat wel. GOOITSEN EENLING

NRC Handelsblad, 28 maart 2006, Henk van Gelder

De komische wanhoop van de middleclass op 'Abigail's Party'

Beverly zet keihard Janis Joplin aan, zet een schoteltje neer waarop een ananas is volgestoken met kaasprikkertjes, en neemt alvast een slok gin uit de fles. Ze is toe aan een feestje. Haar saaie echtgenoot werkt niet erg mee, maar al gauw komen de nieuwe buren binnen en daarna ook de gescheiden buurvrouw die haar eigen huis is ontvlucht omdat puberdochter Abigail daar een housefeest houdt. Maar dat blijft buiten beeld - wij krijgen er hooguit af en toe iets van te horen. Verder zien we alleen hoe het deze avond toegaat ten huize van Beverly.

Net als zijn latere films schreef regisseur Mike Leigh het toneelstuk Abigail's Party (1977) mede op basis van improvisaties van zijn acteurs. Dat de wrange komedie in Engeland overbekend werd, had zeker met de herkenbaarheid te maken: zo vaak was destijds de groeiende middle class nog niet ontmaskerd. Nu het stuk door Het Vervolg naar het heden is gehaald, kunnen we al wel vermoeden welke relationele ravages ons te wachten staan. De gastvrouw zal heus haar man wel voor gek zetten en we zien ook wel aankomen dat ze haar nieuwe buurman net iets te hitsig benadert. Het zal van de acteurs afhangen of deze personages toch nog tot leven kunnen komen. Gitta Fleuren is in elk geval een hoogst bezienswaardige Beverly, een flapuit en een flirt die er voortdurend in slaagt ongemakkelijke momenten te creëren. Bijna elk onbenullig onderwerp dat ze in haar komische wanhoop aansnijdt, glijdt af naar gevaarlijk terrein. Dat is de kwaliteit van Abigail's Party: de small talk loopt telkens uit de hand, mede door de levendige vernederlandsing van vertaler Matin van Veldhuizen.
Subtiel tegenspel wordt geleverd door Hans van Leipsig als de getergde echtgenoot, Mieneke Bakker als de buurvrouw met stil verdriet en Romijn Conen als buurman die zijn agressie loopt te verbijten. De enige die wat uit de toon valt, is Nanna Tieman als het verzenuwde nieuwe buurvrouwtje -anders dan de anderen speelt zij nadrukkelijk op de lach. In het originele stuk tracht het vijftal de spanning te verdrijven door een dansje te maken. Hier heeft regisseur Hans Trentelman die dansjes echter vervangen door een paar karaoke-nummers, die de geladen sfeer nog verder veruiterlijken. Of dat nodig is, betwijfel ik. Ook zonder dat er met Willeke Alberti wordt meegezongen, is duidelijk dat Beverly niet zo gauw meer een feestje zal organiseren.
Henk van Gelder

Uit de recensie van De Telegraaf, 21 maart 2006, Annet de Jong

Gênant karaokefeestje

Abigail is het puberende buurmeisje dat we nooit te zien krijgen. Ze geeft een partijtje en daarom is haar keurige moeder maar naar het feestje gegaan van de buren. En natuurlijk uit beleefdheid, want zo is Suzan. In dat gezelschap, de kijvende echtparen Beverly en Laurens en Carla en Ruud, is ze een fremdkörper. Zij: elegant, bescheiden en vormelijk. De rest van het gezelschap: luidruchtig, drankzuchtig en een tikje ongemanierd.

In de Britse komedie 'Abigail's Party' (1977) van Mike Leigh is de hoofdrol weggelegd voor Beverly, de vrouw des huizes die vastbesloten is er een ruig feest van te maken met de buurtjes. Aan sterke drank is geen gebrek. Haar man Laurens, een sukkel van een makelaar in krijtstreep-pak, bekt ze voortdurend af. Ze heeft een karaokeset in huis gehaald om de huwelijks-stress eens even lekker van zich af te blèren.

Actrice Gitta Fleuren speelt Beverly sprankelend. Met ondeugende ogen, een brutale uitstraling en een sardonisch toontje in haar lage stem. De schaamteloosheid waarmee ze haar matige zangstem etaleert, werkt verfrissend. Laurens (Hans van Leipsig) wordt in haar bijzijn een grijze muis in het kwadraat en dat is ook precies de bedoeling.

Mieneke Bakker, die de rol van Suzan voor haar rekening neemt, laat zien dat geestig zijn ook op een subtiele manier kan. Met kleine, alleszeggende blikjes brengt ze haar gêne en irritatie over aan het publiek. Ze blijft in de plooi, tot ze zich de microfoon in de handen laat drukken. Haar vertolking van 'Wuthering Heights' van Kate Bush is een hilarisch hoogtepunt. Het Vervolg heeft met Abigail's Party een zeer vermakelijke voorstelling in handen…
Annet de Jong

Uit de recensie van L1 Radio, 22 maart 2006

” Abigail’s party is een echte jaren ‘70 relatiekomedie, verpakt in de setting van een feestje bij de buren. Te vaak al gezien in dezelfde of soortgelijke vorm, te vaak al meegemaakt in het echte leven en daardoor nogal voorspelbaar. Maar misschien klinkt hier wel het commentaar van iemand die tussen de 25 en 30 was toen Abigail’s Party werd geschreven (1977). De zaal zat vol studenten gisteren in het Derlon Theater en voor velen van hen was het een eye-opener. Ja, inderdaad: zo gaan mensen met elkaar om, ja inderdaad, zo leven burgers in een middenstandswijk, en ja, zo lopen huwelijken op de klippen.”
”Als je er voor kiest dit of een dergelijk stuk te spelen, dan moet je, om er alles eruit te halen wat erin zit, de juiste balans weten te vinden tussen wrangheid en vrolijkheid. En dat deden ze, de mensen van Het Vervolg onder regie van Hans Trentelman.”
”Een Engelse recensent noemde Abigail’s party  een “rollercoaster van emoties”. Dat klopt. Al die emoties - verdriet, angst, gène, eenzaamheid, niet begrepen worden, nervositeit, je ongemakkelijk voelen - komen voorbij, wisselen elkaar af.”
”Een belangrijk aspect is de opbouw van de spanning, van de snijdende atmosfeer, van de bijterigheid in de teksten, naar de uiteindelijke ontlading. Alles moet vanaf het begin diep onderhuids aanwezigheid zijn maar heel geleidelijk aan naar de oppervlakte komen. Dat gebeurde gisteren. Pluim voor alle spelers, pluim voor de regisseur.”
Lucia Geurts

Uit de recensie van Dagblad De Limburger/Limburgs Dagblad 20-3-06, Jos Prop 

Ongecompliceerd vermaak

Filmregisseur Mike Leigh heeft mij met zijn sociale drama's al een paar keer in het hart weten te raken. Zijn films Secrets and Lies en Vera Drake zijn ontroerende documenten over menselijke zwakheden. Maar het menselijk onvermogen kan evenzo goed blootgelegd worden in een komedie. Voorbeelden te over. Vandaar dat hij vijf personages op een kluitje heeft geschreven in de klucht Abigails Party. En als het over kluchten gaat heeft Het Vervolg een naam te verliezen. Met name regisseur Hans Trentelman heeft bewezen daar goed mee uit de voeten te kunnen. Een verwachtingsvolle combinatie dus, deze schrijver en dit gezelschap.

Wij mogen naar het feestje bij mevrouw Beverly gluren. Deze ontactische verbale tsunami heeft haar nieuwe buren uitgenodigd voor een kennismakingspartijtje. En omdat de puberende dochter van buurvrouw Suzan een houseparty geeft, waarbij haar moeder als ongewenste sta-in-de-weg gemist kan worden als kiespijn, mag die zichzelf met tegenzin ook op deze feestelijke borrel parkeren. De karakters zijn zo contrasterend geschetst dat de conflictstof voor het oprapen ligt en de lont alleen nog maar aangestoken hoeft te worden. Dat is in dit soort komedies overigens slechts een kwestie van drank en tijd.

De gastvrouw - stevig brutaal gespeeld door Gitta Fleuren - is al wat ouder en de nieuwe jeugdige buurman een aantrekkelijke prooi. Dus dan weet je het wel. Het jonge buurvrouwtje (een aanstekelijke rol van Nanna Tieman) is een oppervlakkig, onnozel lachebekje en de gastheer ten slotte een workaholic en buitenstaander op zijn eigen feest. Een rol waarin Hans van Leipsig zich zichtbaar thuis voelt en waarmee hij prima uit de voeten kan. Maar de enige die in deze komieke omgeving mijn vertedering opwekt is de alleenstaande moeder. Met stil incasserend spel laat Mieneke Bakker onafgebroken de woorden Zorg&Angst in haar ogen zien…
Jos Prop

Uit de recensie van De Volkskrant, 21 maart 2006, Karin Veraart

Abigail zelf is de grote afwezige op het partijtje in Abigail's Party van de Britse regisseur Mike Leigh (bekend van de films Secrets and Lies en Vera Drake). Ze geeft wel een feestje, maar daarmee hebben wij niets te maken. Muziekgedreun is wat het publiek van de gelijknamige voorstelling bij Het Vervolg meekrijgt; wat wij zien, is een feestje bij de buren. Daar is Abigails moeder Suzan te gast, die haar 15-jarige dochter niet in de weg wilde zitten.

Buurvrouw Beverly heeft sterke drank ingekocht en er staat een karaoke-installatie klaar. Haar man Laurens is er met zijn hoofd niet zo bij, maar voor hij het weet staan de gasten voor zijn neus, de buren van de andere kant: Carla en haar Duitse man Ruud, en kort daarop dus de moeder van Abigail, Suzan.

Je voelt het meteen, dit gaat vreselijk uit de hand lopen. In Groot-Brittannié is Abigail's Party een cultstuk geworden. Op het feestje van Het Vervolg verveel je je niet: met karaoke, geestige momenten en zelfs wat suspense…
Karin Veraart

 Uit de recensie van Doetinchems Vizier, 1-11-2006, door JW
 
Spetterend staaltje emotheater in Amphion

,,Voor een filmster is scheiden zoiets als naar de wc gaan." Suus rent even later   naar het toilet om over te geven van de zenuwen. Het housefeest van haar  dochter ligt gevoelig. De toneelproductie 'Abigail's Party" was donderdag een spetterend staaltje emotheater in schouwburg Amphion. Mensen huilen, lachen, zijn dronken en geil. De stemming van de hoofdpersonen in het toneelstuk kan per minuut veranderen. In een decor van rode en witte designwanden en meubelstukken gaan de gesprekken tussen vijf mensen over alles wat het leven inhoud geeft. ,,Leven is net vechten, soms lijkt het wel of iedereen tegen je is."

Dochter Abigail, die nergens in beeld kwam, houdt een houseparty met wat vrienden thuis. Moeder Suus gaat op kennismakingsbezoek bij de nieuwe buren op een lagere verdieping. Hier ontspint zich een merkwaardig verhaal over liefde, doodgaan, zorgen en plezier. Een karaokeset speelt een verbindende rol tussen de constant drinkende buren. Jammer van de vaak niet-werkende microfoons. Want er is geen onderbroekenlol op het podium, maar supersarcastische humor tussen deregels door. ,,Bij de houseparty willen ze niet dat moeder erbij zit te gluren. Heb je je waardevolle spullen opgeborgen Suus? Je weet nooit wat je in huis haalt. Sommige mensen hebben losse handjes."

'Abigail's Party' is een komedie van de Britse regisseur Mike Leigh, ditmaal uitgevoerd door de Maastrichtse theatergroep Het Vervolg. Een heerlijk flirtende, tierende, gemene-tang-achtige Gitta Eleuren speelt de rol van vrouw des huizes Beverly. Natuurlijk krijgt ze tegenspel van een saaie ambtenarenechtgenoot en een schlemielige buurvrouw, een lieve rol van Mieneke Bakker. Ze sleuren de toeschouwers mee van emotie naar emotie waardoor een razend ballet ontstaat dat wordt begeleid door de karaoke des levens. Uitgerekend met het lied 'Ik houd van jou' eindigt de voorstelling, passend in de cynische haat- en nijdthematiek rond de vijf buren. Buren waar echt niemand op zit te wachten.
J.W.

Abigail's Party door Nienke Sassen
leerling van het Trevianum College in Sittard  

Abigail’s Party, Theatergroep Het Vervolg
Gezien: Woensdag 20 september 2006 Stadsschouwburg Sittard-Geleen
Wanneer nog te zien: Tournee 20 september t/m 20 december 2006
Informatie: www.hetvervolg.nl

Liefde, als de dood je scheidt

“Ja, dat is die kale, met dat rode haar ja.”
“Toen je bij mij op visite kwam, voelde ik me meteen welkom.”
Zie hier een paar paradoxale uitspraken uit de voorstelling Abigail’s Party van Theatergroep Het Vervolg.
Het stuk beschrijft een buurtfeest van gastheer Laurens (Hans van Leipsig) en –vrouw Beverly (Gitta Fleuren) en hun gasten Suzan (Mieneke Bakker) en het echtpaar Ruud (Romijn Conen) en Carla (Nanna Tieman).
Abigail’s Party is een komedie. Het stuk staat bol van de onsubtiele opmerkingen en de huiselijke problemen die zonder gene op tafel gegooid worden. Ook worden er verschillende liedjes in de voorstelling gezongen, vooral Suzan was daarin helemaal op haar plek. Zij is een rustige, beetje saaie buurvrouw, maar zo gauw zij de microfoon in haar handen gedrukt krijgt, weet ze haar imitatie van Kate Bush heel overtuigend te brengen. Ze begint het liedje als iemand die auditie doet voor Idols, maar in het midden weet ze aan overtuigingskracht te winnen en is haar gezang nog om aan te horen ook. Beverly doet intussen flink haar best om het gesprek gaande te houden en ze doet dit met zo veel inlevingsvermogen dat de pijnlijke stiltes die herhaaldelijk vallen, ook bij jou als toeschouwer heel ongemakkelijk aanvoelen.
Het enige dat minder aan het stuk was, was dat er weinig verhaal in zat. De smalltalk was vooral in het begin erg grappig en de effecten ervan ook zeker shockerend, het was echt moeilijk om onbewogen op je stoel te blijven zitten. Na een tijd heb je het echter wel gezien en is er net te weinig verandering om je aandacht volledig bij het stuk te houden. Het einde richtte je aandacht echter wel weer volledig op het podium, maar om nog niet te veel te verklappen, zullen we het er op houden dat het een “adembenemend” einde

Abigail's Party door Camiel Prevoo

leerling van het Trevianum College in Sittard  

Een gezellig feest lijkt een beetje een te gezellig te worden. Hoe zal dat aflopen?
De voorstelling gaat over een feestje bij twee personen genaamd Laurens en Beverly.
Beverly heeft een feestje georganiseerd. Ze heeft daarbij de nieuwe buren Carla en Ruud uitgenodigd. Ook is de buurvrouw Suzan van de partij, omdat haar dochter Abigail een housefeest geeft en daar houdt Suzan niet zo erg van. Het feestje begint wat stijfjes en stil,
maar door de drank en alle humor worden de feestgangers steeds uitbundiger. Of het feestje leuk zal blijven, moet je zelf ontdekken.
Iedereen die houdt van humor en een beetje karaoke, is dit een geweldig stuk en de moeite
waard om te gaan bekijken. Dit stuk is geregisseerd door Hans Trentelman.
Hij regisseerde onder andere Koken met Elvis en Mighty Aphrodite.

 Mijn mening:
Ik vond het een erg mooi, boeiend stuk. Er zat veel humor in.
Soms moest ik zelfs moeite doen om niet in schaterlachen uit te barsten. Het decor was ook mooi gemaakt.
Een opvallend detail vond ik dat de spelers echte drank dronken, zoals Cola, Bacardi en Gin.
Ik vond dat er geen dingen op te merken waren. Voor mij was het een perfecte voorstelling.


Abigail's Party door Liselot Spierenburg
leerling van het Trevianum College in Sittard

Abigail’s Party: pijnlijke stiltes en scherpe humor

Beverly en Laurens geven een feestje voor de nieuwe buren. De eerste gasten die arriveren zijn die nieuwe buren, Ruud en Carla. Beverly probeert een gezellig gesprek met ze te voeren maar dat wordt al snel erg ongemakkelijk.
De derde en laatste gast op het feestje is Suzanne. Zij is uitgenodigd omdat haar dochter, Abigail, een party houdt en daar wilt ze haar moeder niet bij hebben. Nu alle gasten er zijn kan het feestje beginnen. Maar wat een gezellige avond had moeten worden, wordt een tenenkrommende avond vol met pijnlijke momenten.
Doordat het acteren in het begin af en toe wat houterig overkwam, gaf dit meteen de sfeer goed weer en toen iedereen eenmaal in het verhaal zat, werd er ontzettend goed gespeeld en zat de vaart goed in het verhaal. Je leert de gasten langzaam kennen en door de kleine dingetjes en niet subtiele opmerkingen kom je erachter dat niemand echt gelukkig is, om niet te zeggen ongelukkig. En alsof dat nog niet genoeg is, wordt er ook gespeculeerd over Abigail’s party. Iedereen probeert Suzanne gerust te stellen
waardoor ze haar alleen maar ongerust maken. Om Suzanne echt gerust te kunnen stellen gaan Ruud en Laurens kijken bij Abigail, maar dat maakt het er ook niet beter op...
Zonder karaoke geen feestje, dus worden oude hits en meezingers uit de kast getrokken om een beetje sfeer te brengen, maar of dat nou zo’n succes is? In ieder geval levert het veel hilarische momenten op, bijvoorbeeld als Beverly ongegeneerd met Ruud flirt en Carla denkt dat ze ‘alleen maar een beetje plezier aan het maken zijn’.
Abigail’s Party is een zwartgallige komedie met hilarische momenten en pijnlijke stiltes. Dankzij de spanning in het verhaal, het goede acteerwerk en de scherpe humor, is het een feestje om nooit te vergeten!

Abigail's Party door Laura Beckers
leerling van het Trevianum College in Sittard

What a party!
‘Abigail’s Party’ klinkt als een feestje en dat was deze toneelvoorstelling van Het Vervolg dan ook. Het originele begin belooft meteen al veel goeds en mede door de opzwepende muziek zit de sfeer er al snel goed in. De ene scherpe opmerking na de andere vliegt over de lippen van de acteurs. Ook de grappen worden niet gespaard en het tempo zit er dan ook goed in. Desondanks wordt het verhaal na een tijdje wat minder, omdat het maximale er dan uit is gehaald. Een zeer verassend einde zorgt echter toch nog voor een spetterend slot! De typetjes, die erg belangrijk zijn in het verhaal, worden perfect neergezet. Gitta Fleuren, oftewel Beverly, speelt de sterren van de hemel, net als Hans van Leipsig (Laurens). De ruzies tussen dit kibbelend echtpaar zijn zeer reëel, net als de rest van de voorstelling. Nanna Tieman, die als Carla op het podium staat, speelt een aantal keren teveel richting het publiek en te weinig naar haar medespelers, maar hiertegenover staat dat ze een geweldige gezichtsuitdrukking heeft! Romijn Conen is een acteur van topklasse: met zeer weinig woorden weet hij minstens even veel over te brengen als de rest van de cast. Ook zijn accent is geweldig. En ‘last but not least’: Mieneke Bakker speelt erg overtuigend de rol van Suzan, de bezorgde moeder. De tekst, de grime, de kleding, het decor, het is te merken dat overal over nagedacht is en men is dan ook tot een uitstekend resultaat gekomen. Bovenal is deze komedie ontzettend grappig. Aan het gelach te horen leek het publiek zich kostelijk te amuseren. Helemaal perfect was de voorstelling echter niet: op het podium wordt veelvuldig gerookt. Dit was af en toe behoorlijk storend. Al met al echter een zeer vermakelijke toneelvoorstelling die af en toe voor behoorlijke buikkrampen van het lachen zorgt!

Abigail's Party door Kim Goedegebuure
leerling van het Trevianum College in Sittard

Pijnlijke stiltes en gewaagde opmerkingen

‘Jij krijgt hem toch niet meer omhoog’ ‘…’ ‘Wat?? Is toch zo??’
Kijk niet vreemd op als dit soort uitspraken over het podium heen floepen, want in Abigail’s Party zijn ze er bepaald niet zuinig mee.
Laurens en Beverly besluiten de buren uit te nodigen voor een gezellige borrel, terwijl het buurmeisje Abigail in het huis ernaast haar vijftiende verjaardag uitgebreid viert. Carla, een dom blondje komt met haar buitenlandse man Ruud en Suus, de moeder van Abigail komt ook. Suus is heel bezorgd of het feestje wel goed verloopt, en kan mede daardoor niet echt genieten van het feestje. Op een mooie creatieve achtergrond wordt al aan het begin van de voorstelling meteen een hele duidelijke situatie geschetst en de karakters zijn enorm sterk en botsen allemaal met elkaar.
De avond begint vrij onschuldig en met hele normale vragen, maar al snel worden de onderwerpen en de stiltes, door de vele alcohol die naar binnen wordt gewerkt, pijnlijker en de opmerkingen gewaagder. Maar pas als de karaoke begint gaat iedereen uit zijn dak, en gaat zelfs Suus helemaal uit haar dak. Het is het hele stuk door ongelooflijk overtuigend geacteerd, het gelach en gehuil is net echt, en de typetjes zijn origineel en lachwekkend.
Het is niet echt een verhaal, maar meer een situatie, maar op zijn eigen zeer originele manier blijft het je boeien, en blijft het interessant en leuk.
Het hoogtepunt is zeker de karaoke, hoewel die iedere keer stopt op het moment dat het net leuk wordt. De liedjes die daar worden gezongen zijn goed uitgekozen, en horen bij de personage die op dat moment gaat zingen. De voorstelling eindigt zeer verassend en apart.
Als eens lekker wil lachen is dit een te gekke voorstelling voor jong en oud!

Abigail's Party door Milotte Hamer
leerling van het Trevianum College in Sittard

‘Ik zei toch dat niemand olijven lust’.

Helemaal op de voorste rij gaan we zitten. Het enige wat ik weet is hoe het stuk heet. Abigail’s party gespeeld door het vervolg. Toch wel met een hoge verwachting kijk ik naar het decor. Prachtig behang, en een wel heel mooie bank. Hier wonen vast mensen met een dikke portemonnee. Ik ga nog eens even goed zitten en dan begint het.

Kom binnen, en voel hoe de spanning stiekem tussen neus en lippen binnendringt. Verschillende huishoudens ontmoeten elkaar, herkenbare conflicten stapelen zich op. Totdat de bom barst, maar als je dan denkt dat de heftigste stormen tot rust zijn gekomen kun je de onweerswolken alweer zien hangen. Geweldig toneel met vele mooie poses die lang volgehouden worden. Het toneel ligt nooit stil, altijd kun je je verdiepen in de gezichten van de acteurs. Hele snelle communicatie zorgt voor een mooi effect.
Een woonkamer vol met verschillende personages. Een kakelende flirtende gastvrouw met een man waar ze niet tevreden mee is. Voor Beverly kan het altijd beter. Mooie jurken, lippen en natuurlijk leuke mannen spreken haar heel erg aan. Haar man echter is wat terughoudend. Hij is heel druk met zijn werk, heeft veel zorgen en soms wordt zo’n vrouw voor hem ook een beetje te veel. Vrolijk verwelkomt Beverly Carla en Ruud. Carla, een jonge zuster die een positieve en vrolijke kijk op het leven heeft. Haar emoties slaan heel snel om, het ene moment voelt ze zich helemaal vrij en los maar op het andere moment kan ze het heel moeilijk hebben. Heel leuk om naar te kijken. Trots dat ze is op haar man Ruud. Ruud vindt alles best. Meer woorden dan “ja” en ‘is goed’ zijn niet in zijn mond terug te vinden. Maar pas op, Ruud leer je nog wel beter kennen! Dan heb je nog Suzan, zij woont al zeer lang in deze buurt. Suzan is een beetje ongerust over haar dochter die een feestje geeft. Een heel klein beetje maar…
Het is een prachtige voorstelling om naar toe te gaan als je houdt van een beetje humor, herkenbare problemen en lekkere meezingers. Heel duidelijk in deze voorstelling is dat de verschillende personages voortdurend onder druk worden gezet om keuzes te maken. Je ziet hierbij duidelijk dat elk karakter er anders mee omgaat. Laat je je overhalen, of blijf je bij je standpunt? Ik in ieder geval wel, in één woord waren die kleine twee uur puur genieten!

Abigail's Party door Leydi Breuls
leerling van het Trevianum College in Sittard

We want to party! …don’t we?

Denkt u dat alleen de feesten van de jeugd – om het zo maar te noemen – ‘interessant’ zijn? Kom dan maar eens naar Abigail’s party kijken!
Theatergroep Het Vervolg neemt u mee naar de zin en onzin van het volwassen leven. Meezingnummers en verrassende dialogen passeren de revue. De manier waarop dit naar het publiek wordt overgebracht is zowel ontzettend goed als vernieuwend. Het publiek wordt meegesleept en soms voel je jezelf een beetje een indringer, ook al zijn wij de ongeziene gast.
De gastvrouw is volop bezig met drank en hapjes en de gasten worden verwacht. We willen meteen ook uitgenodigd zijn. Het feest begint als de nieuwe buren langskomen: Carla en Ruud. Carla is een praatlustige jongere vrouw en Ruud, haar man, is eigenlijk alleen mooi en op zoek (let op het accent!). Dit jonge stel is eigenlijk niet echt gelukkig met hun huwelijk en niets is hen te gedurfd. Ook de gastvrouw Beverly is een ongelukkige vrouw in het huwelijk maar voor de rest gaat alles haar voorspoedig. Eigenlijk zou ze heel gelukkig moeten zijn. Maar haar man, Laurens, werkt bijna 24 uur per dag en heeft nooit tijd om plezier te hebben. Dit feestje ligt hem dan ook zwaar op de maag. Dan is er ook nog een gescheiden vrouw: Susanne. Zij lijkt nog het gelukkigst te zijn. Maar als er, na een paar glazen, onderwerpen aan bod komen die de meeste van ons niet eens met hun beste vrienden durven te bespreken, is het dan ook nog leuk? Hoe meer alcohol er geschonken wordt, hoe meer beladen de sfeer wordt. Ongemakkelijke stiltes volgen.
Terwijl de dochter van Susanne, Abigail, een houseparty geeft, start het feest van Beverly ook. Waar wilt u liever zijn?
Voordat de show begint moet u eens letten op de ontzettend mooie vormgeving van het achtergronddecor, die u meteen een indruk geeft van de spontaniteit, drukte en ‘kleur’ van de voorstelling.

Kortom een voorstelling om heen te gaan, te bekijken en van te genieten, om mee te lachen en soms om mee te huilen. Prachtig meeslepend!

Abigail's Party door Marijntje Zeijen
leerling van het Trevianum College in Sittard

‘Drama verpakt in een komisch jasje’

Spannend zo’n première, je voelt zelfs de spanningen buiten de zaal. Vanavond kan Iedereen een oordeel vellen over de prestaties van theatergroep Het Vervolg met het stuk Abigail’s Party’ in stadsschouwburg Sittard/Geleen. Dit oordeel zal uiteindelijk meetellen voor de Publieksprijs. Zo krijgt het publiek een stukje macht en de spelers zullen extra hun best moeten doen, want het publiek heeft bij deze gelegenheid de touwtjes in handen.

Je merkt niet eens dat de voorstelling begonnen is zo terloops loopt Beverly (gespeeld door Gitta Fleuren) het toneel op. Eenmaal begonnen is wel begonnen, met muziek, zang en het prachtige decor voel je, je thuis in deze grote zaal. De verbanden tussen de spelers worden meteen duidelijk. In het begin is het moeilijk om de bedoelingen van het verhaal te plaatsen, naderhand wordt dit vanzelf duidelijk. Omwille van elkaar en ten koste van de ander verbergt men de onzekerheid die centraal staat op het feestje, dat Beverly en haar man Laurens voor de buurt geven. Het publiek voelt de figuurlijke messteken, dit is tevens de prikkel om te lachen. Met de grote mimiek van Carla (gespeeld door Nanna Tieleman) en het accent van Ruud (gespeeld door Romijn Conen) zit je lekker achterover in je stoel. Genietend van het stille spel waarmee Suzan (gespeeld door Mieneke Bakker) heel wat teweegbrengt op het toneel. De verbale taal wordt gesproken door de rest van de acteurs, toch krijgt Suzan alle aandacht wanneer ze weer een van haar ongemakkelijke lichaamshoudingen aanneemt. Dit ongemak wordt deels veroorzaakt door de aanwezigen op het feestje die geen blad voor de mond nemen. En door het feit dat Suzan’s dochter, Abigail hiernaast ook een feest geeft. Abigail is 15, je ziet haar niet op het podium maar ze wordt geheel gevisualiseerd door de sappige verhalen die de ronde doen over haar.

Met banale, hedendaagse onderwerpen en ongemakkelijke situaties creëert het gezelschap een band met het publiek. De sympathie die je voor elke speler voelt wordt omgezet in medeleven. Onder de grapjes en de grove opmerkingen schuilen personages die diepgaande wortels zoeken in de realiteit. Het feestje ondervindt heel wat dieptepunten en hoogtepunten. Met karaoké, drank en ongemakkelijke stiltes bereikt het gezelschap herkenbaarheid. Deze ongemakkelijke en vaak voorkomende gebeurtenissen zijn de juweeltjes die de spelers goed benutten om de lachspieren eens flink hun werk te laten doen!

Abigail's Party door Jim Peters
leerling van het Trevianum College in Sittard

Het moet haast wel een supergezellige avond worden! De cd’s met meezingers liggen al klaar, de gasten hebben hun mooiste kleding uit de kast gehaald en ook de kaas-ananas prikkers ontbreken niet. Gastvrouw Beverly wacht vol spanning tot het feest kan beginnen.

Abigail’s Party is een hilarische voorstelling over een feestje dat gezellig zou moeten worden, maar dat vanaf de eerste scène al gedoemd lijkt te mislukken. De gemaakt enthousiaste Beverly viert een feestje met haar al even drukke buurvrouw Carla en haar aantrekkelijke man Ruud, oudere buurvrouw Suzan en haar eigen, saaie man Laurens. Deze verschillende typetjes maken de voorstelling al erg leuk. Terwijl het gesprek eerst moeizaam op gang lijkt te komen, worden, zeker na een paar glaasjes alcohol, de meest uiteenlopende onderwerpen besproken, waarbij de emoties soms hoog oplopen.

De humor in de voorstelling is zeer onderhoudend met een enige uitschieter. Met name de gezichtsuitdrukkingen van personages in vervelende situaties zijn erg lachwekkend. Zoals de bedrukte uitdrukking van buurvrouw Suzan, die zich zorgen maakt over het feest van haar 15-jarige dochter Abigail, terwijl Beverly en Carla zich bescheuren over wat er wel allemaal mis kan gaan tijdens zo’n feestje. Echter, buikpijn van het lachen heeft het publiek niet gehad. De grappen waren spits en goed gevonden, maar na verloop van tijd niet meer vernieuwend. Zo bleef de vaart een beetje uit de voorstelling. Gelukkig was er afwisseling door het gebruik van muziek. Het samen zingen van liedjes en de confrontaties die hierbij kwamen kijken leverden leuke momenten op en het voorkwam eentonigheid in de voorstelling.

Al met al was Abigail’s Party geen topper, maar zonder meer een hele goede voorstelling die zeker de moeite waard is om naar de theaters te gaan!

Abigail's Party door Veerle Moonen,
leerling van het Trevianum College in Sittard  

Een tikkeltje zenuwachtig bereiden de artiesten van theatergroep Het Vervolg zich voor op de show. De eerste keer is altijd spannend; voor het eerst weer in een grote zaal in plaats van hun zaaltje voor tweehonderd man. Ze stappen de planken op en de voorstelling kan beginnen!

Met een natuurlijke achtergrond
Het eerste wat je opvalt als je de zaal binnenkomt, is het decor. Dat is erg vrolijk gekleurd, met veel details, misschien een beetje druk. Maar ondanks dat leidt het niet af van de voorstelling. Zodra de voorstelling begint, merk je meteen dat er erg lang op het stuk geoefend is, maar het werpt dan ook zijn vruchten af. De acteerprestaties zijn uitmuntend; de acteurs leven zich helemaal in hun rol in en blijven dit de hele voorstelling volhouden, zelfs bij de meest komische stukjes waarbij menig ander in de lach zou zijn geschoten. Het samenspel is geweldig; het loopt allemaal heel natuurlijk, alsof ze ter plekke een dialoog verzinnen. Als er een muzikaal stuk komt, leven ze zich helemaal uit, zonder dat hun zangkwaliteit verloren gaat. De liedjes die er zijn gekozen voor dit stuk, zijn erg bekend en zo ontstaat er goede interactie met het publiek.

Vooral humor
Abigail's Party is vooral een komisch stuk. De humor slaat goed aan bij het publiek, hoewel de hoeveelheid aan humor wel een beetje de spanning in het verhaal wegneemt. De boodschap wordt niet echt duidelijk gemaakt, maar dat stoort het publiek duidelijk niet. Ik zou het kinderen die jonger zijn dan twaalf jaar niet aanraden om naar Abigail’s Party te gaan. Niet omdat het geen leuk stuk is, maar omdat kinderen de humor niet zullen snappen.

Kortom, Abigail's Party is een stuk dat je gezien moet hebben! 

Interview

Brabants Dagblad, 29-9-2006, Ingrid Bosman

Romijn Conen is niet de ideale schoonzoon

Het Vervolg zet met 'Abigail's Party' een 'gezellig' feestje op deplanken. Met de Bossche acteur Romijn Conen. Gevochten heeft -ie. Zich met hand en tand verzet tegen het sjabloon dat hem al zo vaak aankleeft: ,,De open jongen, de guy next door, de ideale, maar een tikje onhandige schoonzoon. Ik had hier ook makkelijk weer de kant van de sul op gekund. Maar dat wilde ik niet. Ik wilde niet weer de Brabander spelen die niet uit z'n woorden komt, zoals in 'Koken met Elvis', de vorige komedie van Het Vervolg. Ik heb zo gezwoegd om deze rol te vinden." Van de weeromstuit werd het allemaal weer net te boos, en te duister. ,,Maar in dit stuk een brombeer op het toneel, dat werkt ook niet. Ik heb regisseur Hans Trentelman soms denk ik echt tot wanhoop gedreven. Het moet lichter, riep -ie alsmaar."

Uiteindelijk vonden ze elkaar in wat Conens personage nu is: de onpeilbare, mysterieuze Ruud. ,,Ik zeg heel weinig, reageer alleen maar op wat anderen zeggen. Ik geef niks van mezelf prijs. Broeierig aanwezig, dat ben ik." Drank en hapjes in overvloed, en aan gespreksonderwerpen geen gebrek. 'Maar zal het gezellig blijven?' luidt de cliffhanger in het publiciteitsmateriaal van Het Vervolg. Al is dat eigenlijk niet de vraag. Want het wil niet eens gezellig worden, op dit hilarisch-treurige feestje dat in 1977 werd bedacht door de Britse regisseur Mike Leigh, vooral bekend van films als 'Naked', 'Secrets & Lies' en 'Vera Drake'. Destijds werd het stuk al improviserend door Leigh en zijn acteurs ontwikkeld. Een televisieversie van de BBC werd een kijkcijferhit en het programma heeft in Engeland in de loop der jaren een ware cultstatus bereikt. Het wordt nog geregeld herhaald. In de vertaling van Martin van Veldhuizen werd de tekst weliswaar geactualiseerd - de houseparty is daar een voorbeeld van - maar bleef ze verder volledig overeind. ,,Het is zo'n kunstig bouwwerk van details", verklaart Conen. ,,Alle vijf de spelers staan al vrij snel op het toneel, en je leert ze in hoog tempo steeds beter kennen. Door dingetjes die ze over zichzelf of over elkaar vertellen. Zodat je als toeschouwer weet: Oh, denk jij er zo over."

Vuile was

De pijn is in 'Abigail's Party' volgens Conen even onontkoombaar als de zwarte humor onweerstaanbaar is. ,,In hun pogingen om te behagen en met de ander in contact te komen laten deze mensen veel te veel van zichzelf zien. Ze hangen echt de vuile was buiten." 'Abigail's Party' fileert genadeloos de meningencultuur, zoals die ook hedentendage nog steeds (over)heerst. ,,In dat opzicht is het stuk nog steeds actueel. Iedereen heeft wel een opvatting over hoe het leven zou moeten zijn, hoe je je moet verhouden tot de ander. En iedereen poneert naar hartelust vooroordelen. Dat is volgens mij van alle tijden. "

Tegenwicht

Een toneelrol als deze biedt een mooi tegenwicht voor de film-en televisieklussen die de in Den Bosch wonende Conen ook veel doet. (Hij was onder meer te zien in de films 'Zusje', 'Liever Verliefd' en 'De Griezelbus' en de series 'Hartslag' en 'Lieve Lust'). ,,Tv is nu eenmaal veel oppervlakkiger. De voorbereiding is te verwaarlozen. Of ik nou een advocaat ben in de serie 'Keyzer & De Boer Advocaten' of een componist die zijn vrouw mishandelt in 'Grijpstra & De Gier' - het is heel erg wat ik op dat moment spontaan geef. Aan de andere kant is dat spontane ook weer een voordeel: de leffactor, of de angstfactor zo je wilt, speelt een veel grotere rol. Maar hier bij Het Vervolg zijn we echt een paar maanden een instant familie. Je bouwt echt iets op.

Werk genoeg, maar Conen behoort, merkt hij nuchter op, niet tot de handvol Nederlandse acteurs die hun carrière echt kunnen plannen.
"Je gaat van het een naar het ander, als je niet uitkijkt word je een broodacteur." Vandaar ook dat hij nu bezig is om met een aantal bevriende acteurs in eigen beheer een 'no budget-film' te maken. Geen geld, maar des te meer ideeëen. De regisseur is Marcel Visbeen, het verhaal gaat over mensen die elkaar aan het sterfbed van een familielid ontmoeten, maar meer wil Conen er nog niet over kwijt. ,,Over een jaar in de bioscoop, als het goed is!"