de ondraaglijke lichtheid van de liefde

   het première-dagboek van Renée Schöpping

Derlon Theater, 20 mei

Haai,

Bahbahbah… Ik heb me nog nooit zo slecht gevoeld. Nee, ik ben er inmiddels wel achter; ik houd niet van middagvoorstellingen. Vooral niet als het de avond daarvoor erg gezellig was.

Het begon al goed; om 9 uur (!) (Doe normaal) werd ik gewekt door mijn o-zo-lieve-mamaatje. Gâââp! Met wallen (Die het de rest van de dag trouwens ook vertikten om weg te gaan) van hier tot Tokyo aan de ontbijttafel. Toen slome, slaperige Renée eenmaal had gegeten, was gewassen en was aangekleed, en nog even gitaar had gespeeld, was het alweer 12 uur. He, wat gaat de tijd toch snel. Toen ben ik maar mijn dagboekverhaaltje van de vorige dag gaan afschrijven, en toen was het opeens kwart voor 1. Sjiiiiiiiiit! Snelsnel, fietsen!

Toen ik aankwam, stond Yorick daar ook nog buiten met zijn brommer/scooter (sorry, ik heb daar geen verstand van….) , dus ik was niet alleen te laat. Net toen we helemaal om wilden gaan lopen omdat de deur op slot was, werd hij opengedaan door mensen van de keuken van Derlon geloof ik. Dus toen konden we nog snel naar binnen sneaken. Timothy was nog bezig met  de notes, maar we hadden wel Rick’s speech gemist. (Waarom geeft Rick nou een speech? Ach, vond ‘ie leuk denk ik ^^) Toen koor+band weer soundchecken, en wij in kostuums wurmen.

Nu was het niet om 5 over 8 weer in de zaal verzamelen om ons ritueel te doen, maar om 5 over 2. Dat lukte mij niet, want ik zat nog op de wc…. Haha! Het is echt leuk om dat te zeggen, en dat het dan ook echt klopt. Joo, mensen die het toneelstuk nog niet hebben gezien die denken nu echt: waaaaaaat?!?!?! Mensen die het stuk wel hebben gezien misschien ook, maargoed. Laat iedereen maar denken. Ik ben gek.

En toen weer beginnen. Ik was echt heel erg moe toen ik binnenkwam, en dat was wel een beetje weggetrokken toen ik er eenmaal was, maar toen ik daar weer stond, had ik bijna mijn ogen dicht gedaan. Foei. Gelukkig ging de zaal een beetje te laat open, want ik had niet meer op en neer gesprongen voor mijn voetjes. Maar dat was dus niet heel erg want we hoefden daar maar redelijk kort te staan. Nou, die eerste scène ging op zich wel goed, maar ik had er geen lol in.

Maar toen ik eenmaal echter de coulissen stond, en ik wist welke scène er daarna kwam, werd ik weer helemaal blij. Maar toen ik dáár weer van terugkwam, had ik weer géén zin. En dat bleef het hele stuk. Ik moet helaas bekennen dat ik het vandaag op de automatische piloot heb gedaan. En dat vind ik niet leuk, want daardoor had ik er ook geen lol in. En heb ik er een slecht gevoel over, terwijl iedereen juist zei dat het vandaag de beste keer was tot nu toe. Volgens mij kwam het ook doordat het een middagvoorstelling was. Ik was niet goed uitgeslapen, en ’s middags heb je er gewoon een heel ander gevoel bij. En het publiek is ook heel anders. Ik weet niet precies hóé anders, maar ik denk dat iedereen wel begrijpt hoe..

Daarna zijn we met (bijna) iedereen gaan avondeten in de Kadans. Het was heel gezellig, en het eten was heel erg lekker, maar nu ben ik misselijk. Ik ben blij dat er een week tussen zit, want zo kan mijn stem een beetje tot rust komen, en kunnen we even bijslapen. (voor zover ons huiswerk dat toelaat) Maar ik vind het ook wel jammer, ik zat er net lekker in, en dan moeten we weer stoppen.

Tot over een klein weekje,

Derlon Theater 19 mei

Lief dagboek,
De tweede voorstelling.

Volgens mijn oom gaat daar altijd álles mis wat er ook maar mis kan gaan. Nou, zó erg was het bij ons nog net niet. Maar er gingen wel een paar dingetjes fout ja. Maar ach, het publiek heeft niets gemerkt, dus niet getreurd allemaal! Voor mijn gevoel was het geheel trouwens echt veel beter dan gister! Het was veel energieker, het publiek had de hele tijd vette lol (wat soms net op verkeerde momenten kwam, dat wel…), ikzelf had dikke lol, achter de coulissen, was iedereen elkaar aan het oppeppen, achter de coulissen waren er ook een paar mensen van de vormgeving, wat erg handig en gezellig was…. Na de voorstelling had ik echt heel veel energie en was ik heel vrolijk. Heel anders dan gister. Gister was ik ook wel blij na de voorstelling, maar toen was het meer opluchting. Vandaag heb ik vooral heel veel plezier erin gehad. Voor de voorstelling zei mijn oudoom (die ook is komen kijken) dat ik vooral moest genieten van het spelen, en het vanavond eigenlijk net moest zien als een repetitie. Omdat ik zoveel plezier had in de repetities, en ik tegen hem zei dat ik het zo jammer vond dat de voorstelling van gister zo anders was als de repetities.
Maar vandaag heb ik er net zoveel plezier gehad als in de repetities!

Vandaag gingen mijn gedachten echt heel anders:

Zo. Hopelijk sta ik nu wel goed. Haaaaah, wat heb ik er zin in! En mijn buikie zit goed vandaag. Aaah, die paar keer op en neer springen van toennet hebben echt geholpen, mijn voetjes doen veel minder pijn. Hé, wat staat daar nou bij de techniek op de tafel? Een knuffelhondje ofzo? Hihi, grappig, ga ik daar maar naar kijken. Aaah, ik snap die mensen die voor me langs lopen nu wel hoor, ze moeten wel, want er is niet zoveel ruimte om te lopen. Gister was ik gewoon een beetje te zenuwachtig. Nu echt helemaal niet. Zul je net zien, als ik er over na begin te denken word ik natuurlijk zenuwachtig. Heeee, daar is Guus (mijn oudoom) Hihi, hij herkent me niet. Whaaaa, toch wel, engerd, draait ‘ie zich opeens om! NIET LACHEN! Whaaaaaaa, das echt moeilijk. Dat gezicht van hem toen ‘ie me herkende! Geweldig! Okee, gewoon naar het hondje kijken. Haaaah, wat heerlijk om niet zenuwachtig te zijn. Maar wel doen alsof het weer de eerste voorstelling is, want dat zei Timothy nog. Dat we niet op de automatische piloot moesten spelen. Het is voor het publiek de eerste keer dat ze het zien. Doe net alsof het voor ons ook de eerste keer is dat we het spelen. Het is een nieuwe voorstelling. Oooh, help, kan ik dit nog wel? Komop Renée, wat kan er nou mis gaan? Gister kon je het ook, dus waarom vandaag niet. Ei. Ik voel mijn voeten niet, wat goed. Auw. Aha, daardoor komt dat dus. Ik leun er zóveel op, dat ik ze gewoon ook écht niet meer voel. Hmmm, naja, het zal wel. Hihi, die mensen zijn echt leuk. Al die mensen die naar me kijken, en er zijn er zoveel, en elk mensen beweegt een beetje. Het is net een heel groot krioelend mierennest ofzo.

Much relaxter vandaag dus.

Derlon Theater, 18 mei, première

Timothy: Coulissen klaar?
Coulissen: JA!
Timothy: Koor klaar?
Koor: JO!
Timothy: Band klaar?
Band: JEP!
Timothy: Beweging klaar?
Ik: NEEEH! M’n buik!
Kiki: Oooh, hij zit goed hoor!
Timothy: Iedereen klaar? Succes! De deur gaat open!

Zo gingen ongeveer de laatste woorden voordat ons stuk IN PREMIÈRE ging. Maar daarvoor was er ook al een heleboel gebeurd. Toen ik binnenkwam, lag er een hele tafel vol met allemaal spulletjes en dingetjes en frutseltjes en cd’tjes… En dat zijn nou toi’s/ toys (of hoe schrijf je dat?) Allemaal dingetjes dus om iedereen succes te wensen. “En toi toi toi betekent, uuhhh, jah, gewoon succes eigenlijk…”, aldus Timothy. Timothy had nog een paar notes, en toen ging koor+band sauwndtsjekken, en mocht de rest alvast kostuumpje aantrekken. Maar ik moest nog avondeten. Ik krijg namelijk om half 6 niet echt wat naar binnen, omdat ik gewend ben om om half 8 te eten ^^. Dus toen Timothy ons weer allemaal bij elkaar riep om zijn ritueel in gang te zetten, en nog even een klein spietsje te houden, had ik nog geen tijd gehad om mijn buik in orde te maken, en dáárom was ik dus op het allerlaatste moment aan het stressen. Maargoed, dat ritueel was best grappig, alleen ga ik dat hier nog niet vertellen, dat doe ik op de laatste avond.

En toen begon het! Ik zal even proberen mijn gedachten van toen op te schrijven:

AAAAAAAAAAAAAHHH!! Help! Whooi, dit is best vet. Hé, allemaal mensen! Whooi, help, het zijn er wel heel veel. Hoeveel konden er ook alweer in de zaal? 200 ofzo. Help. En daar moet ik straks voor spelen.. Oooh, ik begin echt steeds zenuwachtiger te worden. Mijn hart gaat echt té erg op en neer! Volgens mij kunnen ze allemaal mijn hart ZIEN bonken gewoon. Okee, rustig Renée, doe normaal. Dit is gewoon een repetitie, alleen dan met een paar mensen extra. Jeeeeee, die buik zit écht niet goed. Wat doen die mensen van de techniek nou raar? Naar wie staan ze nou te zwaaien? Ohnee, niet kijken. Rechtdoor blijven kijken. Waarom lopen die mensen echt bijna tegen me aan? Blijf weg! Aaaah! Ga gewoon normaal zitten mensen, is dat nou zo moeilijk? Je staat potdomme op het podium. Hah, mijn hart doet weer een beetje normaal. Ohnee! Niet aan denken, begint het weer te bonken. Zouden ze het écht niet zien? Auwauwauw, mijn voeten doen pijn, morgen beter gaan staan. Shit, dat zei Kiki nog; een goede houding kiezen, anders houd je het geen kwartier vol. Ohja! Hoofd omhoog. Doe die deu-heur di-hicht! Ik wil beginnen. Hèhè, en nu licht uit. Please! Dan kan ik in ieder geval mijn mond even bewegen. Waarom duurt dat zo lang? Zou dat altijd zo zijn? Morgen ff vragen. Licht uit, licht uit, licht uit, licht uit! Jaaaaaaaah! Hèhè, zingen, zingen, zingen! Because, blabla, the sky is bluehoehoehoehoehoehoe! Toedoem.., drums erbij. Moet ik nu al beginnen? Nee, wacht, ja, nu! Nee, toch niet. Nog 4 maten geloof ik. Ja! Nu! Licht!

Dus.

Ik was in het begin zoooooooooooooo piep- zenuwachtig, maar daarna voelde het eigenlijk gewoon als een repetitie. Het was wel raar.. Soms dacht ik écht; en NU gaan ze lachen. En dan bleef het publiek doodstil. Achja, maffe mensen heb je soms.

Maar na de voorstelling was pas echt leuk; champagne(--> gat in het plafond), iedereen hyper, allemaal knuffelen, schreeuwen, door de zaal rennen, omkleden, naar café Zuid, daar weer optreden an Olavje en z’n band, iedereen die foto’s maakt…. Haaaah, dit is zó fijn!

Tot morgen, Renée

Derlon Theater, 17 mei

VERZOEKJES!
PIZZA!
GENERALE!

En het was allemaal even leuk.

Vandaag was er een fotograaf en een journalist (geloof ik) bij, dus we gingen eerst de twee scènes van de Melchiors en Wendla’s doen, omdat dat denk ik leuke foto’s waren voor in de krant. (Ik schrijf dit stukje later, en ik heb het krantenartikel al gelezen. Het is leuk hoor, dat we in de krant staan, maar ik vind dat het leuker had gekunt. De foto is redelijk mooi, maar ze hadden zoooooooooveel mooiere foto’s kunnen maken! Het geschreven stuk ik op zich wel leuk gedaan, maar het is gewoon jammer van die foto.)

Toen gingen we echt verzoekjes doen. We mochten allemaal roepen welke scènes we nog wilden doen. De scènes waar koor en band erbij moesten zijn, deden we eerst, zodat zij daarna weg konden. Toen de spelscènes. (In de krant zeggen ze dat ‘bij de generale repetitie nog veel moet gebeuren’, maar de generale ging volgens mij juist goed. Ze lullen daar over de verzoekjes, en ja, vind je het gek dat die niet helemaal vlekkeloos gaan? Daarom doen we ze juist. Maar goed, zo zijn journalisten nou eenmaal, helaas pindakaas.) En toen…. Pizzaaa! Mjam.

En toen (he, gassie, ik ben een beetje veel aan het ‘entoennen’, mjah =P) de generale! Ennuuh, jah, ik schrijf dit stukje veel te laat natuurlijk, want ik ben een beetje lui wat dat betreft, dus eigenlijk weet ik niet meer helemaal hoe dat nou ging. Ik weet wel nog dat Julia ziek was, en toen had Wendla dikke sokken en een vest over haar leuke zomerjurkje aan. Niet dat jullie daar wat aan hebben, maarja, het is wel grappig om dat dan terug te zien op de foto’s. Weten jullie tenminste waarom 1 Wendlaatje net iets anders gekleed was. Jullie moeten het voor de rest dus met de info van Marthe doen…. ^^

Dagdag boek

Derlon Theater 16 mei

Heeliehoo!

Ik was op mijn weg naar Derlon (te laat), en toen kwam ik Kristie en Wouter tegen (ook te laat dus). Ze waren aan het wachten op Luca (óók te laat, 3 maal scheepsrecht). Luca had iets in haar oog gehad, Kristie en Wouter waren aan het wachten op Luca, en ik woon zo dichtbij dat ik altijd denk dat ik het wel binnen een paar seconden red. Niet dus.

Maar het was niet zo erg hoor, want we beginnen sowieso altijd minstens een halfuur later dan gepland. We kregen eerst weer een paar ‘notes’ van Timothy, wat ‘ie zondag goed vond en wat niet. Hij vond het over het algemeen gewoon goed, en ook goed dat we alle laatste wijzigingen zo snel oppakten, maar er waren een paar kleine foutjes, waarvan hij vond dat die nu écht niet meer gemaakt konden worden. (Of zei hij dat nu zaterdag?...) Kiki is er vandaag helaas niet bij, dus de beweging wordt geregisseerd door Timothy… HELP! AAAARG!!! (grapje hoor ^^) Vandaag zouden we een ‘Italiaantje’, of een ‘stop-en-go’ doen. Simpel gezegd; Timothy die telkens alles stopzet om te zeggen hoe het anders moet, of dat we dat en dat even opnieuw moeten doen. Het begon al goed; er waren twee dingen kwijt. Zoeken, zoeken, zoeken in alle hoeken, en gij zult vinden. En uiteindelijk hebben we het ook allebei teruggevonden. Toen begonnen we eerst met twee scènes middenin het stuk, omdat er een fotograaf was, en die wilde foto’s maken van Melchior en Wendla. Toen begonnen we echt. En eerlijk gezegd vond ik het bar-slecht gaan. De ene vergat iets, het koor miste twee personen, en het ging zo sloom als ik weet niet wat. Maar de sfeer was ongelooflijk goed. Ik had een beetje het gevoel alsof het al de laatste uitvoering was, iedereen was heel rustig enzo. Om 10 uur zouden we eigenlijk stoppen, maar natúúrlijk zouden we uitlopen. Timothy vroeg of iemand er problemen mee had als we nog een halfuurtje door zouden gaan. En ja, er waren er wel een paar bij die om 10 uur zouden worden opgehaald. En toen kreeg Timothy ingefluisterd dat het misschien veel handiger zou zijn om gewoon te stoppen nu, en morgen verder te gaan. Morgen hebben we immers van 3 uur tot etenstijd ‘verzoekjes’ (alle scènes die we nog eens willen oefenen, doen we nog even) En natuurlijk kan Timothy ook verzoekjes indienen. Morgen eten we ook met z’n allen, en daarna gaan we generale repetitie doen!!! Ooooh, dat wordt gezellie :D

Baaibaai

P.S.Wonder boven wonder vond Timothy het vandaag goed gaan! Huh?! Watte?! Hoe kan dat nou?! Vroeg ik me af. Nouja, het zal wel, fijn om te horen in ieder geval.

Derlon Theater, 12 en 13 mei
Hee dagboek,

Ik schaam mij diep. Het is vandaag 20 mei. Oftewel; Van het weekend van 12 en 13 mei weet ik nog amper iets. Helaas.

Ik weet nog dat we zaterdag doorloop-met-onderbrekingen hebben gedaan, dat natuurlijk weer niet afkregen en er zondag mee door zijn gegaan. Zondag hadden we ook nog een hele doorloop-zonder-onderbrekingen. Ik hoop dat Marthe wat meer schrijft, zodat mijn gedachten weer worden geprikkeld, maar tot dat moment blijven hier maar een paar lullige zinnetjes staan.

Chips, ik zie net dat Marthe een stuk heeft geschreven over de 13e (niet vrijdag), maar net toen heeft ze niet echt verslag gedaan, maar meer allemaal kleine dingetjes verteld. (Ja, ik weet het, vaag, ze kan het zelf beter uitleggen, lees maar) Dus mensen, helaas, 12 en 13 mei blijven een mysterie…..
Groetjes, Renée

Derlon Theater, zondag 6 mei

Waauw!
Waauuw!

Super geweldig! Ik kwam gisteravond (om half één) terug van vakantie, en ik had 3 repetities gemist, een in het Bonnefanten, en twee in Derlon. In Derlon was het decor al klaar. (Tenminste, voor zover ik er verstand van heb, misschien moeten er nog dingen bij, maar dat weet ik niet) En het decor alleen al, geweldig! Ik kwam binnen en ben gelijk hyper tegen iedereen hoi gaan zeggen, en op en neer aan springen! Whooi, wat heb ik dit gemist! En Janka was blij dat ik er weer was, want nu hoefde ze niet meer te ……… Juist. Dat laten we nog even een geheimpje ;) Maargoed, eenmaal uitgesprongen, moest ik me van meester Timothy toch wel snel in mijn kostuumpje gaan wurmen, want vandaag moest er hard gewerkt worden, en je moest álles geven! Dat gaat lukken, ik heb energie te over.

Tot kwart voor 2 hebben we doorloop-met-onderbrekingen-van-Timothy gedaan. Eigenlijk was het de bedoeling om dat tot kwart over 1 te doen, maarja, het loopt bijna altijd uit, dat zijn we nu wel gewend. Er waren een paar dingen nieuw voor mij, maar dat was eigenlijk alleen een paar keer ergens anders gaan staan. Volgens mij was Timothy wel tevreden, alleen de VER-STAAN-BAAR-HEID van de acteurs en bewegers, en het geroezemoes achter de coulissen. Blijft allebei moeilijk. Toen een pauze van 20 minuten. En jaaaah, nu zitten we tegenover de Appie en de Bufkes en de Aldi en weet ik wat nog meer, dus gezonde boterhammetjes worden natuurlijk niet meer meegenomen. (Op een paar uitzonderingen na)
Na de pauze doorloop-zónder-onderbrekingen. Dus gewoon een mooie voorstelling. De techniek is er nu trouwens ook bij, dus we kunnen beginnen! En het was veeeeet! Het koor had geloof ik flink geoefend, want het Because -wat eerst niet zo sterk was- was nu werkelijk prachtig! Ook de abortus-scène is heel mooi, die had ik nog niet helemaal met viool erbij gezien en gehoord. Achter de coulissen is het heel gezellig, we zitten met z’n allen de hele scène mee te doen. Misschien is het dus wel een beetje té gezellig, want Timothy hamerde (na een daverend applaus.. :-D) toch nog maar eens een keer op het geroezemoes achter de coulissen…. Als we niet stiller zijn, krijgen we er een politieagentje bij…

Ik heb nu alweer zin om te repeteren, en het is pas zondagavond. Dus ik moet nog een klein weekje wachten. Maar toch is het ook vervelend, want met elke repetitie komt de première dichterbij, en alle voorstellingen, en dus ook de laatste voorstelling. En dan. Tsja, en dan?

Groetjes Renée