archief

Gras

In de voorstelling Gras besluit een Hollands ouderpaar om samen met hun inmiddels uitwonende dochter en hun geestelijk gehandicapte zoon de zomervakantie op een camping in Frankrijk door te brengen. Om het nog eens één keer nèt als vroeger te laten zijn. In hun pogingen de familiebanden weer eens gezellig aan te halen gaan ze niet bepaald zachtzinnig met elkaar om.

Gras is een bekroonde voorstelling van de jonge, succesvolle schrijfster Esther Gerritsen. In een regie van Hans Trentelman, artistiek directeur van Het Vervolg, spelen vier acteurs van de Toneelacademie Maastricht dit licht absurdistische stuk.

tekst: Esther Gerritsen
regie: Hans Trentelman
spel: Marleen Graumans, Rufus Hegeman, Ferdi Stofmeel, Nanna Tieman
data: za 26, zo 27 en ma 28 augustus 2006
aanvang: 20.30 uur
locatie: Het Glaspaleis Heerlen.
meer informatie & reserveren: www.culturanova.nl of 045-5716607

Gras ging op 10 november 2005 in première, als onderdeel van het theaterdrieluik Idealen, een coproductie van Het Huis van Bourgondië, Het Laagland en Het Vervolg.

Uit de krant:


NRC Handelsblad, Jowi Schmitz: “een goed stuk, adequaat geregisseerd door Trentelman”

Dagblad de Limburger / Limburgs Dagblad, 11 november 2005, Jos Prop

Van de idealen die onderweg verloren gingen

Ze hangen in witte plastic campingstoelen, de vier gezinsleden die tot elkaar veroordeeld zijn. Hun communicatie hapert aan alle kanten. Met vlijmscherpe teksten verwonden ze elkaar. Ze zijn op hun gezamenlijke vakantie alle vier verschrikkelijk alleen.

Met deze eenakter Gras van Esther Gerritsen schildert regisseur Hans Trentelman van Het Vervolg op een genadeloze manier een beeld van liefdeloosheid, verloren illusies en non-communicatie. Vanuit een verbluffende tekstbehandeling zetten de acteurs een prachtige absurde lachspiegel neer die me het lachen doet vergaan.

Zijn jonge collega-regisseur Jef Van gestel van het Huis van Bourgondie, laat een eenzaam oud vrouwtje schuifelen door een kamer waarin alles in plastic is ingepakt. Zelfs de inbreker wordt door haar met plastic tape geboeid. In deze verstikkende omgeving is alles van waarde al onderweg naar een volgende bestemming. Met haar absurdistische spel geeft An Hacksel-mans ons eerst de schaterlach om daarna ontroerend toe te slaan. Op een meesterlijke manier toont zij met haar stem de omslag in haar gemoedstoestand door van een rochelend, spuwend oud wijf over te schakelen naar het heldere stemgeluid van een verliefde puber.

De regisseur die het drieluik over Idealen completeert is Sylvia Andringa van Het Laagland. Een jonge vrouw vertelt over de tachtig dagen die zij in de kelder van haar ontvoerder en verkrachter heeft doorgebracht. Wanneer de pijn van de herinnering het hevigst is spreekt zij in gebarentaal, want met welke woorden moet je de hel beschrijven? In het moment waarop actrice Lieke Benders een pleister op haar uitgestoken tong plakt en woordloos verder praat met haar handen, ligt het leed van alle verkrachte vrouwen besloten. Een gebeeldhouwd monument, gecreëerd door een actrice die zo gewoon uitzonderlijk is.

De toneelmakers hebben zich met elkaar verbonden onder de noemer Idealen. Maar na het zien van dit drieluik lijken de idealen onderweg verloren gegaan en blijken dromen bedrog. Liefdeloosheid is troef, communicatie onmogelijk en gevangenschap in eigen eenzaamheid lijkt onontkoombaar. Alhoewel het oude vrouwtje daar voor even aan ontsnapt door liefdevol boterhammen met chocoladepasta te smeren voor de jeugdige inbreker, omdat hij nog idealen heeft. Er is dus nog hoop? Na het zien van dit aangrijpende toneeldrieluik durf ik daar niet  meer bevestigend op te antwoorden

Door Jos Prop