Imago
Een pokerspel rond liefde en passie van Ulrich Hub

HIJ is huisman, zorgt voor zijn 5-jarige dochter Paula, en werkt al jaren als schrijver aan een manuscript. Zijn vrouw heeft een goede baan en zorgt voor het geld. Ze probeert de sleur van het alledaagse te doorbreken door buitenshuis relaties aan te gaan met andere mannen. HIJ komt daar achter en maakt stiekem foto’s van deze ontmoetingen. ZIJ komt bij HEM op bezoek. ZIJ is de beste vriendin van zijn vrouw, en op een onverwacht moment krijgt ze de pikante foto’s te zien. Dan ontwikkelt zich een opwindend pokerspel rond liefde en passie tussen HEM en HAAR.

Imago (2004)van Ulrich Hub is een psychologische relatie-thriller, geschreven als een uitdagend spel. Het is een originele variant op het Virginia Woolf-thema, waarbij werkelijkheid en fantasie voortdurend met elkaar in strijd zijn. Imago is een gloednieuw hedendaags stuk en is met bijzonder veel succes in Duitsland gespeeld. Imago wordt voor het eerst in Nederland opgevoerd.

De voorstelling wordt in een bijzondere, intieme setting gespeeld. U zit tijdens de voorstelling niet op de tribune maar in fauteuils,
banken en stoelen rondom de speelvloer, vlakbij de acteurs en u maakt deel uit van het decor.

Ulrich Hub (1963) is een succesvolle Duitse auteur van theaterteksten en filmscripts. Hij won onder meer in 1997 de Prijs van de Frankfurter Autorenstiftung. Behalve Imago schreef hij onder andere Fräulein Braun (1995), Die Beleidigten (1996), Blaupause (2002) en Das Schlafzimmer von Alice (2005). Bovendien werkt hij bij verschillende Duitse theaters als acteur en regisseur.

Regisseur Léon van der Sanden vertaalde zelf de theatertekst voor deze voorstelling. Eerder bewerkte en regisseerde hij onder meer De Avonden, Berlin Alexanderplatz, De Gelukkige Huisvrouw en Rode Sneeuw, levens en liefdes van Hans Christian Andersen. Van der Sanden is regisseur en vertaler/ bewerker/dramaturg bij Theatergroep Het Vervolg en vast lid van het artistieke team.

regie en vertaling: Léon van der Sanden
spel: Romijn Conen en Bien de Moor

Speeldata in het Derlon Theater
try-outs: di 27, wo 28 en do 29 maart 2007
avant-première: vr 30 maart 2007
première: za 31 maart 2007
voorstellingen: di 3 t/m za 28 april 2007 (di t/m za)
aanvang: 20.30 uur

Klik hier voor een korte impressie.

Foto's: Leo van Velzen

Netty Beckers, Léon van der Sanden, Hans van Leipsig, Romijn Conen, Danny Weijermans,
Catharina Scholten, Dinorah Iorio, Bien de Moor, Leo Kenzeler en Jos Berghmans tijdens de
eerste repetitie dag van Imago.

Schrijver Ulrich Hub en regisseur Léon van der Sanden in gesprek op de première Imago

Ulrich Hub in gesprek met artistiek directeur Hans Trentelman na afloop van de première van Imago

Uit de krant:

Dagblad de Limburger / Limburgs Dagblad, 2 april 2007, Jos Prop

Het slagveld dat liefde heet

Vijfenveertig jaar na Wie is er bang voor Virginia Woolf, de wereldwijde theaterhit over een echtelijke relatie, speelt Het Vervolg een uiterst originele nieuwe variant op dat thema onder de titel Imago. Ook in dit stuk wordt een spel gespeeld met werkelijkheid en illusie, met waarheid en leugen en ook in dit stuk is de arena van de liefde een slagveld met alleen maar verliezers. Ik geef toe dat deze visie op de liefde niet echt hoopvol genoemd kan worden, maar hij levert – bij vlagen- wel spannend theater op.

De speelruimte omvat ook de zitplaatsen van het publiek. Om ons heen staan bebloemde wanden en boven de hoofden hangen lampen in verschillende stijlen. Duidelijker kan de regisseur ons niet laten weten dat hij ons graag deelgenoot maakt aan de toneelhandeling, medeplichtig misschien wel, voor wie dat zo ervaart. Twee uur lang bespelen een man en een vrouw elkaar met beweringen, fantasieën, hunkeringen en wat dies meer zij, in een spel dat zo hevig en gevaarlijk gespeeld wordt, dat het wel een zoektocht naar de ware gepassioneerde liefde móet zijn.
Naast de reminiscentie aan Virginia Woolf, refereert de auteur ook aan enkele ultieme liefdes en wraakverhalen uit de klassieke oudheid. De wraak van Medea en de zelfkastijding van Oedipus eisen namelijk hun plek op in de strijd die de man en de vrouw met elkaar voeren.
De plot van het verhaal maakt gewag van vreemdgaan en compromitterende foto’s. Maar de man is een schrijver. Is het mogelijk dat we naar de dramatisering van zijn nieuwe roman kijken, waarin de hoofdpersonen al die vreselijke fantasieën en spelletjes nodig hebben om elkaar te kunnen bereiken?

Regisseur Van der Sanden werkt loepzuiver naar de cruciale momenten toe. Met het juiste gevoel voor timing en contrast, ontspanning en dreiging, worden de paden naar de theatrale climaxen afgelegd; van subtiel (hoeveelheid wijn in het glas) tot overrompelend bruut (de aanranding met het metalen keukenkastlawaai van de kilte). Romijn Conen speelt de gekrenkte huisman met een onderhuidse spanning die voortdurend op ontploffen staat. Zijn tegenspeelster Bien de Moor, speelt haar rijke scala aan stemmen en stemmingen op sublieme wijze uit en legt daarin de vele lagen van haar personage onverbloemd bloot. Een schitterende prestatie! Tijdens de hele voorstelling blijft een projectie van de slapende vijfjarige dochter op de achterwand zichtbaar.

De tegenstelling tussen onschuld en schuld kan niet groter zijn. Ik denk aan haar en haar gevecht met het leven en de liefde, later als ze groot zal zijn. En daar word ik niet vrolijk van.

Jos Prop

Volkskrant, 3 april, Vincent Kouters

'Imago' is puik stuk maar wil niet echt spannend worden

De foto's tonen zijn vrouw. Met andere mannen. Op de foto's is te zien hoe ze zich overgeeft aan allerlei seksuele en gewelddadige fantasieën. De onscherpe kiekjes heeft de man zelf genomen en ze fascineren hem. In plaats van haar er mee te confronteren, blijft hij zijn vrouw schaduwen om foto's te schieten van haar uitspattingen.
Het klassieke huwehijksdrama ontrafelt zich in Imago niet volgens de gebaande paden. In de toneeltekst van de Duitse auteur Ulrich Hub geen ruziend echtpaar op een bank. Sterker nog, we krijgen de vrouw geen moment te zien. Een goede vriendin van de altijd werkende moeder heeft haar plaats ingenomen.

Bien de Moor speelt deze wereldvreemde vrouw. Ze is eenzaam en vult haar tijd met psychologische spelletjes met de man van haar vriendin, gespeeld door Romijn Conen. Alleen met haar kan hij zijn huivenngwekkende vondst delen.
Aan de keukentafel delen ze hun verwondering over het geheime en perverse dubbelleven van de vrouw. Maar verwondering slaat om in obsessie. Met een loep worden de foto's vergroot en ontleed. Steeds meer gaat het tweetal zich gedragen als de wazige figuren op de foto's.

Hubs tekst is origineel en de uitvoering door regisseur I eon van der Sanden puik, maar toch ontbreekt er iets aan Imago. Het wil maar niet echt spannend worden in die veel te gro te toneelkeuken. Het publiek zit op banken en fauteuils in een halve cirkel om het speelvlak. Zogenaamd om het gevoel van intimiteit te vergroten. Maar dat gebeurt met. De toeschouwer wordt geen voyeur. Daar kan zelfs het intense spel van Conen en De Moor weinig meer aan veranderen.

Uiteindelijk kom je te weinig te weten van deze mensen en wordt het mysterie te laat gebracht. Wie zijn die twee zielen die nacht na nacht in een spuuglelijke keuken doorhalen met wijn en wazige foto's?

Vincent Kouters

NRC, 5 april, Kerster Freriks

Man voyeur van eigen vrouw in 'Imago'

Het taalgebruik is wonderlijk kuis in het toneelstuk Imago (2004) van de Duitse schrijver Ulrich Hub. Het stuk draait om seks, lust en snelle bevrediging, maar acteur Romijn Conen en actrice Bien de Moor uiten zich in fraaie zinnen. Ook het lichte, ruimtelijke decor van Catharina Scholten met uitvergrote foto's van rozen en margrieten stelt de toeschouwer gerust. Op een verstild videobeeld beweegt slapend meisje af en toe haar bovenlip en zucht ze.

Dan volgt de theatrale openingsroffel: de man laat foto’s van zijn vrouw zien aan een vriendin. Die foto's nam de echtgenoot stiekem van haar op hotelkamers, waar zij meerdere mannen ontving. 'Smerige foto's', dat is het hardste oordeel dat valt. De toeschouwer heeft geen idee. De foto's blijven abstract, kunstzinnig misschien. De man is voyeur van zijn overspelige vrouw. De toeschouwer kijkt naar de witte rozen en het slapende kind. En probeert zich de foto's voor te stellen.

Imago is op raadselachtige wijze boeiend. Het verhaal van overspel verschuift geleidelijk naar de ach-tergrond. Dan schiet me te binnen: dit lijkt op Pinter, dit is als De minnaar. Man en vrouw vermaken elkaar met rollenspelletjes om het liefdesvuur brandend te houden. Het is vooral actrice Bien de Moor die deze gedachte oproept. Zij vertolkt het kirrende kindvrouwtje, het kokette speelmeisje dat zogenaamd ontsteld is door de hotelkamerporno van haar vriendin. De Moor speelt effectief over de top. Tegenspeler Romijn Conen zoekt naar steeds meer pathos in de rol van vernederde.

De seksueel hongerige vrouw bestaat niet, het kind evenmin: alles berust op fantasie. Aan het slot verhaalt De Moor hoe zij de gruwelijke verwonde en verminkte vrouw haar huis heeft binnengesleurd. Hier wordt de duivel van seksuele waanzin uitgedreven.

Imago heeft iets naargeestigs; het is kil en tegelijk emotioneel. Het stemt somber. De foto's zijn een sterk gegeven maar kunnen niet het stuk van bijna twee uur dragen. Spel, decor en vernuftige regie zorgen ervoor dat de toeschouwer als in een spiegelpaleis steeds meer facetten van een drama ziet, waarin pikante foto's een voorbije liefde moeten redden.

Kester Freriks

Voor de pers:

download hier het Persbericht wordbestand 411 kb


klik op de foto om het origineel te downloaden
op de foto: Bien de Moor
fotograaf: Leo van Velzen
2.153 KB JPEG


klik op de foto om het origineel te downloaden
op de foto: Bien de Moor en Romijn Conen
fotograaf: Leo van Velzen
2.267 KB JPEG


klik op de foto om het origineel te downloaden
op de foto: Bien de Moor en Romijn Conen
fotograaf: Leo van Velzen
1.418 KB JPEG


klik op de foto om het origineel te downloaden
op de foto: Bien de Moor en Romijn Conen
fotograaf: Leo van Velzen
2.296 KB JPEG


klik op de foto om het origineel te downloaden
op de foto: Romijn Conen
fotograaf: Leo van Velzen
1.052 KB JPEG